The B52’s

Aanstekelijke rock & lolband uit Athens, Georgia, (U.S.A.) opgericht in oktober ’76. Het danspopkwintet, dan nog met zangeres Cindy Wilson en gitarist Ricky Wilson, noemt zich naar de suikerspinpruiken waarmee de beide dames van de groep hun parodie op de B-filmromantiek vervolmaken. Niet alleen qua aankleding, maar ook muzikaal voelt de groep zich aangesproken tot klapkauwgom en wegwerpcultuur. Aangezwengeld door een lange reeks lokale cluboptredens en de veel op de Amerikaanse radio gedraaide single Rock Lobster krijgt het debuutalbum “THE B-52’S” in 1979 direct een enthousiast onthaal. Evenals het 2de album “WILD PLANET” bevat “THE B-52’S” dan ook ideale feestmuziek. Kolderieke dansklanken vol absurde teksten, schots en scheef getimede dameskoortjes en hoekige gitaarrifjes. Echo’s van doo-wop en surfmuziek duiken op en de gitaararrangementen verraden specifieke invloeden van de instrumentale groep The Ventures.

“‘PARTY MIX'” is één doorlopende remix van nummers van beide platen en moet de groep een creatieve adempauze bieden. De mini-elpee “MESOPOTAMIA”, geproduceerd door David Byrne (Talking Heads), laat vervolgens een enigszins krampachtige poging tot vernieuwing van het groepsgeluid horen door middel van extra instrumentatie en een overdaad aan dub- en andere geluidseffecten.

Op het 3de album “WHAMMY!” keert het vijftal terug naar de uitbundige vrolijkheid van “THE B-52’S” en “WILD PLANET”, echter zonder het oude peil te benaderen. Ook het nogal elektronisch klinkende 4de album “BOUNCING OFF THE SATELLITES” bezit niet de energie die de eerste elpees kenmerken en flopt, mede door gebrek aan promotie. Als in november 1985 dan ook nog eens Ricky Wilson, (het muzikale brein van de groep), aan AIDS overlijdt, lijken The B-52’s terug bij af. De groep begint echter in 1987 opnieuw. Drummer Keith Strickland leert gitaar spelen in de stijl van Ricky. In een nu compleet andere werkopstelling wordt het kwartet gedwongen zijn eigen sound opnieuw te definiëren en komt men automatisch uit op het geluid uit de beginperiode van de groep. Op het autobiografische 5de album “COSMIC THING” zijn de esprit en de kwaliteit weer aanwezig. En dat loont. De single Love Shack haalt de tweede plaats op de Amerikaanse hitlijsten, de opvolger Roam overtreft zelfs die notering en de groep beleeft ook in Nederland de commerciële doorbraak.

Zangeres Kate Pierson schittert intussen in succesvolle zangduetten met Iggy Pop (Candy) en REM (Shiny Happy People), terwijl Schneider zijn sologeluk beproeft met “FRED SCHNEIDER”. Op het betrouwbare en juist getitelde 6de album “GOOD STUFF” voorzien The B-52’s hun nog immer enthousiasmerende dansdeunen soms van een groen geweten en sociaal bewogen statements, want het leven is toch niet een groot feest. Het album is opgedragen aan iedereen die met het AIDS-virus moet leven.

B52’s Zangeres Cindy Wilson is op “GOOD STUFF”, waarvan het titelnummer in Nederland een hit wordt, niet meer van de partij. Ze verruilt The B-52’s voor haar gezin. Tijdens de tournee, die de partyband voor een feestelijk optreden eind ’92 ook naar een uitverkocht Vredenburg in Utrecht brengt, is Julee Cruise (bekend van de Twin Peaks-hit Falling), haar vervanger. The B-52’s verzorgen benefietconcerten voor Greenpeace en Pierson toont zich een milieu-activiste met daadkracht als ze tijdens een anti-bontdemonstratie in New York het gebouw van het modeblad Vogue bezet. Ze wordt gearresteerd, maar niet vervolgd. Als The BC-52’s scoren Pierson c.s., zonder Cruise, in ’94 een internationale zomerhit met (Meet) The Flintstones. Het nummer, opgenomen voor de speelfilmbewerking van de beroemde tekenfilm, is met een andere cover, The Bedrock Twitch, te vinden op de lappendekerige soundtrack The Flintstones: Music From Bedrock.