Synth-Pop

Synth-Pop was een toonaangevend subgenre van de new wave golf. In het begin van de jaren 80 waren er verschillende bands (voornamelijk Britse) die de elektronische vernieuwing van groepen zoals Kraftwerk opnamen en gingen verwerken in pop songs. In het begin gebeurde dit door artiesten zoals Gary Numan. De sound was monotoon, steriel, en op een vage manier kwam het ook wat dreigend over.

Deze eerste stappen in het synth-pop genre werden al snel getransformeerd tot dansbare synthesizer pop. Groepen zoals Depeche Mode maakten de ietwat kille sound ritmischer en warmer, voornamelijk door de toevoeging van een prikkelende dance beat. In navolging van Depeche Mode kwamen er steeds meer synth-pop bands naar boven drijven, en ook zij vertrouwden op de routine van three-minute pop.

Depeche Mode werden en zijn nog steeds wereldsterren, terwijl het merendeel van de andere synth-pop bands van geluk mochten spreken wanneer ze meer dan een hit hadden. Natuurlijk waren er uitzonderingen – The Human Leaque en The Eurythmics hadden verscheidende hits, en ook met Yazoo was dat het geval – maar de merendeel van de synth-pop bands waren toch eendagsvliegen. Wie kent bijvoorbeeld nog “Howard Jones”? En hij had in 1984 toch behoorlijke hits met o.a. “What is Love” en met het prachtige “Hide and Seek”.