Scritti Politti

Scritti Politti (italiaans voor Politieke geschriften) draait om Green Gartside. Als kleinzoon van een Duitse schipper raakt hij op wonderlijke wijze in het Britse Cardiff verzeild. Zijn vader is handelsreiziger en de familie Gartside verhuist regelmatig. Hij groeit op met popmuziek: Revolver van The Beatles op zijn achtste verjaardag en voor de spiegel Rod Stewart en David Bowie mimen. Later, op de kunstacademie in Leeds, raakt hij verstrikt in filosofische beschouwingen over de beeldende kunst. Filosofen als Witgenstein en Marx mengen zich met zijn interesse voor de popmuziek en daar komt in ’78 de eerste versie van Scritti Politti uit voort. Katalysator is het eerste optreden van de Sex Pistols en de opbloei van de punkbeweging. Scritti 1 leeft en werkt in commune-verband. De uitgangspunten liggen ergens tussen de muzikale vrijheid van de punk, de Britse begin jaren zeventig-muziek van Henry Cow en Robert Wyatt en de politieke opvattingen van Marx tot Sartre verankerd.

Doe-Het-Zelf muziek is het resultaat, primitief maar met zwaar politiek gewicht. Er worden in die eerste periode drie platen uitgebracht. Een single (Skank Bloc Bologna) en twee EP’s (4A-Sides en Work In Progress). Het collectief is verder natuurlijk self-supporting en vouwt en stempelt aldus zelf de eigen hoesjes. Maar Scritti Politti vervreemdt van de wereld en van zichzelf. Bassist Nial stapt op en einde ’79 meldt Green zich ziek. Na negen maanden verschijnt hij weer, opgeknapt en wel, compleet met een nieuwe collectie muzikale theorieën.

Hij blijkt tijdens zijn ziekte teruggegaan te zijn naar de Stax en Tamla Motown-soul en heeft de reggae-ballade ontdekt. Veel van de nieuwe nummers gaan over de liefde. The Sweetest Girl, de eerste single van Scritti nieuwe stijl (dan bestaande uit oude kern Green en Tom Morley, plus manager en derde man Matthew Kay) wordt onder de noemer intellectuele soulmuziek juichend binnengehaald en met de tweede single Faithless gaat het al niet anders. Hoewel de debuut elpee “SONGS TO REMEMBER” (inmiddels ook met vaste Scritti-bassist Joe Gang aangevuld) al vanaf ‘80 in de maak is geweest en een jaar lang onbegrijpelijkerwijs op de plank heeft gelegen, is de gekweekte interesse op dat moment groot. Green Gartside schiet door naar internationale roem, maar wordt al zenuwachtig bij het doordenken over dit proces. Opgetreden wordt er niet. Green vertrekt naar New York om er een nieuwe single op te nemen onder productionele leiding van Nile ‘Chic’ Rodgers: Small Talk. Tevens wordt hij door uiteenlopende artiesten als Robert Palmer, Elvis Costello en Gregory Isaacs benaderd voor het componeren van nummers.

Hij blijft pendelen tussen New York en Londen, terwijl er pas in het voorjaar van’84 een nieuwe single verschijnt: Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin), onder productionele leiding van Arif Mardin, de producer van Aretha Franklin. Wood Beez valt behoorlijk op door de koppeling van het strakke funk-idioom, de typische Britse songstructuur en Greens hoge stemgeluid. Absolute, de volgende single, komt snel uit en plotseling schiet Green met het nummer door op diverse hitlijsten. De vaste Scritti-bezetting is inmiddels alweer uit elkaar. Scritti Politti wordt gevormd door Green en een wisselend collectief. In november ’84 volgt Hypnotize, opnieuw een funky Scritti-single. De plaat doet het wat minder en het duurt tot mei ’85 voordat er een nieuw geluid uit de Greenside te horen valt: The Word Girl, (ook te vinden op “CUPID AND PSYCHE”). Met dit wat langzamer reggae-getinte nummer sluit Green weer aan bij waar het succes mee begon, The Sweetest Girl.