New Romantics

De New Romantics scène vond zijn voedingsbodem in het Londense uitgaansleven van de late jaren 70. In contrast met de woede, het maatschappelijke engagement en het straatrealisme van de punk ontvluchten een grote groep jongeren de rauwe realiteit en de economische depressie ditmaal door hun toevlucht te nemen tot nachtelijke decadentie: de roes van dans, muziek, en vooral extravagante kleren.

Vertegenwoordigers van de New Romantics scène ging het om de look, en het imago. Ze kleedden zich als filmpiraten, compleet met bollende mouwen, kniehoge leren laarzen, en maakten zich op in oorlogskleuren. Maar aan de andere kant waren goudlemé pakjes en de dandy stijl van bijvoorbeeld Brain Ferry ook toegestaan. Uniformiteit was er dus niet bij, en iedereen doste zich op z’n eigen manier uit, zolang het maar glamourachtig, kleurrijk, excentriek, buitensporig en flitsend was. Enkele belangrijke vertegenwoordigers van de New Romantics scène waren o.a.: Visage, Ultravox, ABC, Duran Duran en Spandau Ballet.

Net als bij de Synthpop werd ook bij New Romantics de muziek niet altijd, maar over het algemeen gedragen door de synthesizer. De songteksten zaten boordevol drama en pathos en brachten de gekwelde romanticus naar voren. Rond 1984 was de New Romantics scène over haar hoogtepunt heen . De roes van de begindagen verwaterde en veel groepen kozen enkel voor roem en geld. Spandau Ballet en Duran Duran maakten vanaf toen een melodisch, ongecompliceerde en zoete sound dat hits opleverde zoals respectievelijk “True” en “Save a Prayer”.