New Order

Britse synthesizergroep die in 1980 ontstaat uit de legendarische band Joy Division. Als na het overlijden van zanger Ian Curtis de drie overgebleven leden van Joy Division besluiten verder te gaan. Oktober ’80 voegt Morris’ vriendin Gillian Gilbert (ex-Inadequates) zich bij hen. Van de consumptiepop van de meeste dan populaire synthibands moet New Order helemaal niets hebben. Ze benutten de elektronica voor het oproepen van een bepaalde atmosfeer. Hun muziek trekt het plechtige en statige van Joy Division door, maar er is ook een lichtvoetige noot binnengedrongen. Eind ’81 verschijnt het onder productionele leiding van oude bekende Martin Hannett opgenomen “MOVEMENT”, dat nog veel Joy Division-elementen bevat: de functionele monotonie, vlakke zang, gotische synthesizerbogen en zwaar introspectieve teksten. Ook in haar publieke gedrag zeult New Order haar verleden nog met zich mee: de groep treedt in deze fase maar beperkt en altijd erg kortstondig op, terwijl contact met de pers grotendeels vermeden wordt.

Met volgende singles ontwikkelt men een steeds sterkere identiteit: spiritueel maar, almaar dansbaarder. Op het fantastische “POWER, CORRUPTION AND LIES” is de onheilsspelende sfeer nog altijd aanwezig, maar echt drukkend is het allang niet meer. Met soms felle discoritmes wordt een uniek soort magische muziek gemaakt, die zelfs aan The Doors doet denken en via de 12-inch Blue Monday zowaar in de hoogste regionen van de Europese hitlijsten weet door te dringen.

Zeker een jaar lang blijft zowel Blue Monday, dat wereldwijd tien miljoen stuks verkoopt, in de Britse independent charts hangen. In de tussentijd verschijnt de 12-inch Thieves Like Us, geschreven in samenwerking met disco-producer Arthur Baker, waarop de groep er opnieuw blijk van geeft met een simpele en swingende melodielijn diep in het hart te kunnen treffen. “LOW LIFE”, dat twee jaar op zich laat wachten, is echter een plaat die iets tegenvalt: veel bekende ritmes en patronen en te weinig avontuur. Hiermee begint de magie rond New Order langzaam af te brokkelen, een ontwikkeling die wordt versterkt door het laten vallen van de weerbarstige en onverschillige houding jegens pers en publiek.

Er volgt een periode van bloedarmoede, maar eind ’86 lijkt New Order weer terug aan het front met het redelijk sterke en afwisselende “BROTHERHOOD”, waarop de groep zich louter richt op het bedrijven van geluidsmagie en het schrijven van degelijk songmateriaal, maar deze opleving is van korte duur.

Wat volgt is de dubbele verzamelaar “SUBSTANCE”, die door de aanwezigheid van zowel oud als nieuw materiaal vrij duidelijk de aflopende curve in de kwaliteitslijn van de New Order-singles aangeeft, en een reeks dansbare doch – op het fraaie True Faith na – bloedeloze singles waarmee de groep aansluiting lijkt te zoeken bij de opkomende house golf. Ironisch genoeg wordt New Order juist geacht een van de grote inspiratoren van deze stijlvorm te zijn. In de zomer van ’88 heeft de groep een hit met een remix van Blue Monday en een half jaar later is er “TECHNIQUE”, waarvoor de verwachtingen niet langer hooggespannen zijn. De plaat valt echter alleszins mee: de balans tussen ‘gewone’ liedjes en monotone dansritmes is ongeveer in evenwicht, maar van de magie van het vroegere werk is niet veel meer te bespeuren.