Human Leaque

De geschiedenis van The Human League begint in ’77, wanneer de computerprogrammeurs Ian Craig Marsh en Martyn Ware de groep Dead Daughters oprichten. Als in augustus ziekenhuisportier Phil Oakey zich bij hen voegt, verandert men de naam in The Future en vervolgens in Human League. Optredens in de woonplaats Sheffield volgen en er worden tapes gemaakt, de eerste stappen in het streven van de groep een fusie tot stand te brengen tussen pure pop en elektronika. Het werk van Gary Glitter wordt daarbij als voornaamste inspiratiebron beschouwd. Nadat Adrian Wright zich in maart ’78 bij het drietal heeft geschaard, verschijnt op het Schotse Fast-label een eerste single, Being Boiled, een jaar later gevolgd door de EP Dignity Of Labour. Virgin Records neemt de groep onder contract en na eerst als “The Men” de single I Don’t Depend On You te hebben uitgebracht, verschijnt de debuutelpee “REPRODUCTION”. De hoofdzakelijk door de synthesizers van Marsh en Ware voortgebrachte muziek doet een beetje denken aan Kraftwerk en in mindere mate aan Gary Numan.

Op het tweede album “TRAVELOGUE” is de groep nog uitsluitend met synthesizers in de weer. De muziek is ritmisch en theatraal maar erg down van karakter. De gortdroge humor van de eerste elpee heeft plaats gemaakt voor horror en de sfeer is suggestief en onheilspellend. Gebrek aan succes scherpt onderlinge irritaties, verschillen van inzicht en teleurstellingen aan. Het wegvallen van Virgins financiële steun is uiteindelijk de druppel die de emmer doet overlopen.

In oktober ’80 valt de groep uit elkaar. Ian Craig Marsh en Martyn Ware zetten snel B.E.F. en Heaven 17 op, maar de splitsing valt voor de andere twee op een onmogelijk tijdstip: aan de vooravond van een drieweekse Europese tournee. Wright, die amper een synthesizer heeft aangeraakt, en Oakey, tekstschrijver en zanger maar geen componist, staan even te klapperen. De keuze is simpel: stoppen of even wanhopig als dramatisch doorgaan. Ze kiezen voor het laatste. Uit een discotheek in Sheffield worden twee dansende vriendinnetjes geplukt, Joanne Catherall en Susanne Sulley. Zingen is niet zo belangrijk, maar het is leuk meegenomen. Een paar dagen voor de tournee ontmoet Oakey Ian Burden, die ogenblikkelijk als synthesizerspeler ingelijfd wordt. Met behulp van backing-tapes wordt de tournee toch nog netjes afgemaakt. De basis voor de nieuwe League is gelegd.

Met de komst van voormalig Rezillos-leider Jo Callis in maart ’81, komt de toevoer van vers componerend bloed flink op gang. Hoewel Oakey en Wright zich direct na de scheiding op het componeren van nummers hebben gestort, blijken Burden en Callis in hoge mate verantwoordelijk voor het materiaal. Zij brengen ritme en structuur in en de pure, melodieuze popsongs worden een feit. Langzamerhand gaat er een indrukwekkende reeks singles van start: Boys And Girls, Sound Of The Crowd, Love Action, Open Your Heart en Don’t You Want Me. De laatste twee singles stoten diep door in de hitlijsten. Daarna is het bedje gespreid voor het album “DARE!”, een plaat die de League met complimenten doet overladen.

Human Leaque Ze worden betiteld als de nieuwe elektronische Abba en de plaat levert al snel goud op, ook in de Verenigde Staten, waar The Human League in de loop van ’82 op flinke schaal doorbreekt, Don’t You Want Me bereikt er zelfs de eerste plaats. Met dit eclatante succes in de achterzak volgt “LOVE AND DANCING” als een wat goedkope maar effectieve afmaker. Vermomd als The League Unlimited Orchestra brengt de groep in synthi-discostijl een aantal vrijwel instrumentale versies van eerder uitgebracht werk. Met name vanwege hun beslommeringen op de Amerikaanse markt is het lang wachten op een nieuwe studio-elpee van het zestal. In de tussentijd brengen ze de allereerste Britse video-single uit, waarop Mirror Man, Love Action en Don’t You Want Me, terwijl in april ’83 de nieuwe League-single (Keep Feeling) Fascination (opnieuw een perfecte synthi-popsingle) de Engelse hitparade binnenmarcheert.

Medio ’83 verschijnt de mini-elpee “FASCINATION!”, bestaande uit remixes en nieuwe versies van o.a. de twee laatste singles, aangevuld met één nieuw nummer. In tweeërlei opzicht een zoethoudertje, want de plaat wordt alleen in de Verenigde Staten uitgebracht. De èchte tweede Human League nieuwe stijl-elpee dient zich pas aan in juni ’84 in de vorm van “HYSTERIA”. De plaat is echter niet verrassend. Er zijn hoogstens wat minder disco- en wat meer percussie- en funkinvloeden te beluisteren, met een grote nadruk op ballades. De singles The Lebanon, Life On Your Own en Louise schoppen het niet ver in de hitparade.

Het zestal lijkt zich allengs wat moeilijker te handhaven in het omringende synthesizergeweld, hetgeen in grote mate te wijten is aan de kwaliteit van het gebodene en de luiheid en eigenwijsheid van de groep, die weigert aan promotie te doen. Callis verlaat de band en Oakey maakt een niet al te succesvol uitstapje met Giorgio Moroder, “OAKEY & MORODER”, waarop ook de mini-hit Together In Electric Dreams. Pas eind ’86 verschijnt na een weergaloze martelgang “CRASH”, een plaat die zijn naam eer aan doet. Aanvankelijk wordt de elpee in Sheffield opgenomen, maar producer Colin Thurston spreidt een zelfde besluiteloosheid ten toon als de band. Londen brengt ook geen uitkomst en dan wordt om uit de impasse te raken het beroemde producers-duo Jimmy Jam & Terry Lewis ingeschakeld. Zij schrijven ook materiaal voor “CRASH”, waaronder de grote Amerikaanse hit Human, maar weten van de plaat niet meer te maken dan een modale synthi-elpee. Het levert de Human League een strop op, omdat de verkoopcijfers van “CRASH” wel erg magertjes afsteken bij de gemaakte kosten.