Front 242

Muzikale commando-eenheid uit België en opgericht in 1981 door Daniël Bressanuti en synthesizerfreak Dirk Bergen. Ze debuteren met een single genaamd “Principles” en trekken voor de podiumshow Jean-Luc De Meyer en Patrick Codenys aan, een tweetal dat in die periode als performance-artiest aan de bak trachtte te komen. Na een tweede single “U-men” en de debuut LP “Geography” heeft de groep meteen de status van cultgroep te pakken, en is er een schare fans opgestaan die de groep is blijven volgen en ook almaar groter is geworden. Anders dan veel electronische groepen gaat er van Front 242 immers een geweldige kracht uit, ook op het podium. Daar bovenop ontwikkelen ze bovendien een energieke live-act in paramilitaire gevechtskledij en vinden de term “electronic body music” uit om hun soort van hoogtechnologische muziek te beschrijven. Een nieuw genre is geboren.

Nadat de single “No Shuffle” uit de dubbele 12″ “No Comment” een radiohit geworden is, slaan ze een platendeal met ZZT-records af, omdat dit hen niet genoeg onafhankelijkheid waarborgt. In plaats daarvan tekenen ze bij het Belgische Play It Again Sam! Hun eerste plaat onder het PIAS-dak zorgt voor de internationale doorbraak : meer dan 100.000 exemplaren gingen er van “Official Version” over de toonbank.

Zoals het in “Wit-Lof from Belgium” verteld staat : “Een bominslag in Duitsland, een krater in de Amerikaanse dance-charts.
Ook in Engeland kampeert de plaat enkele maanden in de Indie charts. Front 242 bouwt zijn reputatie gestaag uit en wordt een van de belangrijkste Belgische underground groepen. Hun muziek vormt later ook de inspiratie voor de Belgische DJ’s die de New Beat exploiteerden (alhoewel Front 242 hiervoor elke verantwoordelijkheid van de hand wijst). In de Verenigde Staten komen ze terecht in de industrial music, onder meer via een een toer als opener voor Ministry.

Tegen het einde van het jaren 80 had Front 242 zich opgewerkt tot de absolute top van de experimentele en industriële dansmuziek, politieke “soundbites” combinerend met samples en zware beats. Hun clubhit “Headhunter” uit 1988 bevestigde deze reputatie en was een goed voorbeeld van hun agressieve stijl. MTV zette het nummer ook in “zware rotatie” omdat er een interessante videoclip van de hand van internationaal gewaardeerde Anton Corbyn (U2, Depeche Mode) bijhoorde.

Op de platen “Front by Front” en “Tyranny for you” weet de groep te ontsnappen aan de dodelijke monotonie die zo schadelijk is voor vele dans-acts, door zich een bijzonder uitgebreide geluidsverzameling en veelheid aan technieken in de muziek te integreren. De monotone beat van de “Electronic Body Music” blijft, maar wordt nu meer geraffineerd en kleurrijk. De plaat “Front by Front” wordt ook uit commercieel oogpunt een hoogtepunt : wereldwijd worden er meer dan een half miljoen van verkocht. In de latere jaren negentig waren er enkele tekenen dat de rol van de groep als “voortrekker” uitgespeeld was. Hun aanhang begon ook wat af te kalven en de groep verloor haar platencontract.

Sindsdien treed de groep elk jaar wel een paar keer op (vb. Ancienne Belgique concerts februari 2000, Eurorock-hoofdact 2000), maar er lijkt weinig animo te bestaan om samen nog nieuw materiaal op te nemen. Wel zijn de leden van Front 242 allemaal afzonderlijk aan het experimenteren met verschillende techno- of andere projecten.